Event Horizon

687
Event Horizon
Drum n Bass Dubstep Electronic Instrumental
Rok urodzenia:
2012
Kraj:
Polska
Miasto:
Warszawa

Andrzej Mikulski – organista, pianista, klawesynista, improwizator, kompozytor i aranżer. Absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie pod kierunkiem prof. Jarosława Malanowicza. Swą edukację muzyczną kontynuował jako stypendysta w Konserwatorium Muzycznym w Lyonie (Francja) pod kierunkiem prof. Ivesa Lafargue. Brał udział w wielu kursach mistrzowskich, był laureatem licznych konkursów w kraju i zagranicą. Współpracował z zespołem Mazowsze, Big Bandem Uniwersytetu Muzycznego oraz Teatrem Akademickim Uniwersytetu Warszawskiego. Licznie udziela się w projektach muzyki jazzowej, funkowej, hiphopowej, soulowej. Ma w dorobku różne nagrania płytowe. Jego muzyczne zainteresowania obejmuje również elektronikę i nowe brzmienia.

Gniewomir Tomczyk – perkusista klasyczny i rozrywkowy (drumset, cajon, instrumentarium klasyczne). Absolwent Uniwersytetu Muzycznego im. Fryderyka Chopina na Wydziale Instrumentalno-Pedagogicznym w Białymstoku w klasie prof. Henryka Mikołajczyka. Obecnie studiuje w Policealnym Studium Jazzowym im. Henryka Majewskiego w Warszawie. Uczestniczył w kursach, warsztatach i festiwalach muzyki jazzowej w Polsce i zagranicą. Współpracował m.in. z Polską Orkiestrą Simfonia Iuventus (pod batutą Krzysztofa Pendereckiego). Jest inicjatorem i członkiem wielu projektów muzycznych: jazz, funk, soul i muzyka latynoamerykańska. Centrum jego zainteresowań stanowią gatunki muzyki elektronicznej – dubstep, drum’n’bass i industrial.

Event Horizon

Horyzont zdarzeń − w teorii względności sfera otaczająca czarną dziurę lub tunel czasoprzestrzenny, oddzielająca obserwatora zdarzenia od zdarzeń, o których nie może on nigdy otrzymać żadnych informacji. Innymi słowy, jest to granica w czasoprzestrzeni, po przekroczeniu której prędkość ucieczki dla dowolnego obiektu i fali przekracza prędkość światła. I żaden obiekt, nawet światło emitowane z wnętrza horyzontu, nie jest w stanie opuścić tego obszaru. Wszystko, co przenika przez horyzont zdarzeń od strony obserwatora, znika.

W muzyce Event Horizon, to granica między tym co postrzegalne i tym, czego nie możemy nigdy poznać. Między rzeczywistością, w pewien sposób przeciętną, normalną a czymś odchodzącym od normy, wyrazistym, niecodziennym. To rodzaj przestrzeni pełnej niedopowiedzeń i niedosłowności, gdzie nie ma kontrastu dobry–zły, gdzie wszystkie skrajne emocje i wrażenia mieszają się ze sobą w najróżniejszych odcieniach, barwach i brzmieniach. Muzyka Event Horizon to punkt przejścia od codzienności w wewnętrzne jej postrzeganie. Moment dezintegracji tamtych wartości i ich rekonstrukcji w nowym kontekście indywidualnej wrażliwości. Wynika z dwoistej natury człowieka, która zmusza do funkcjonowania w świecie realnym i świecie własnych wyobrażeń i uczuć równocześnie.

Dla muzyków oznacza to również operowanie kontrastami. Z jednej strony czerpią z pozyskanego już doświadczenia muzycznego w zakresie klasyki, jazzu i innych gatunków, a z drugiej – dążą do odkrywania nowych przestrzeni dźwiękowych. Brzmienie zespołu, to elektroniczne chóry, szumy, zakłócenia i industrialne glissanda zderzone z akustyczną perkusją przetwarzającą barwy automatyczne na żywy instrument.